Oliegeld koopt chips. Het bouwt servers. Het trekt de reuzen aan.
Maar het bevat niet genoeg vezels.
Saoedi-Arabië en de VAE draaien hard. Het plan? Stop met het exporteren van alleen ruwe olie en begin met het exporteren van compute. Ze willen de siliciumvalleien van de woestijn zijn. Maar ze hebben een huis gebouwd op zand dat onder heel ondiep en gevaarlijk water staat.
Het hele model is afhankelijk van onderzeese kabels.
95 procent van de internationale data beweegt door deze glasaders.
Het grootste deel van dat Golfverkeer loopt via twee knelpunten: de Rode Zee en de Straat van Hormuz. Dit zijn niet alleen scheepvaartroutes meer. Het zijn geopolitieke snelkookpannen.
De spanningen liepen eerder dit jaar hoog op. Iran bedreigde de zeven kabels die door de zeestraat lopen. Deskundigen riepen het toen uit. Niemand luisterde echt. Nu komen de hyperscalers – Amazon, Google, Microsoft – binnen.
Ze tolereren geen vertraging.
Voor traditioneel internet is een vertraging vervelend. Voor de AI -infrastructuur is het een inkomstendaling. AI-modellen hebben constante, enorme datastromen nodig. Breek de pijp en het bedrijf stopt.
De wiskunde is slecht. In 2023 kostten twee kabeldoorsneden in de Rode Zee naar schatting $3,5 miljard. Dat was voordat de AI-boom toesloeg. Dat was toen de connectiviteitsstandaarden nog ‘goed genoeg’ waren.
Dat zijn ze nu niet.
De draad opnieuw bekijken
Hyperscalers willen redundantie.
In Europa of de Stille Oceaan hebben belangrijke routes vier of vijf afzonderlijke fysieke paden. Als er één uitvalt, worden de gegevens eromheen geleid. Onzichtbaar voor de gebruiker.
In de Golf? Het is een rechte lijn door een oorlogsgebied.
“Hyperscalers … hebben nu meerdere onafhankelijke paden nodig … en overlevingsvermogen tijdens geopolitieke stress.”
Imad Atwi, Strategie&
Bertrand Clesca van Pioneer Consulting zegt dat de vraag snel verandert. Golflanden willen routediversiteit. Ze willen hun eigen versie van transatlantische veerkracht. Maar de kaart is moeilijk opnieuw te tekenen.
Jarenlang stierven terrestrische kabels in de hele regio in de wieg. Politiek. Grenzen. Oorlog.
Nu worden diezelfde barrières noodgedwongen weggeprijsd.
Nieuwe kaarten
Er ontstaat een drielagenstrategie. Het lijkt op een schaakbord dat over gebroken grond wordt gespeeld.
- Laag 1: Verbind landingsstations in Saoedi-Arabië, de VAE en Oman via land. Strek die vezels via Jordanië uit naar Europa en Azië.
- Laag 2: Egypte volledig omzeilen. Nieuwe onderzeese en terrestrische mengsels om Bab el-Mandeb te ontwijken.
- Laag 3: De noordelijke route. Irak. Syrië. Kalkoen.
Het is vet. Het is gevaarlijk. Het gebeurt.
De Syrië-route is bijvoorbeeld theoretisch krachtig. Een landkabel kan 144 vezelparen bevatten. Standaard onderzeese kabels kunnen er 24 bevatten. Dat is zes keer de capaciteit in één draad.
Het probleem?
Het is bovengronds.
Een drone. Een raket. Een verdwaalde kogel. Snij de grens door en je moet hem in de middle of nowhere gaan zoeken. Het is niet abstract.
We zien landen als Irak en Syrië verschuiven van ‘conflictgebieden’ naar ‘kritieke digitale infrastructuur’.
Heeft iemand anders daar een raar gevoel bij?
De Golf wil olie ruilen voor algoritmen. De draden zijn de nieuwe pijpleidingen. En pijpleidingen kunnen barsten.
