AT&T heeft zich de afgelopen eeuw ontwikkeld van een door de overheid gesanctioneerd monopolie tot de bedrijfsentiteit die de hedendaagse draadloze netwerken aandrijft. Het verhaal gaat niet alleen over telefoons. Het gaat over hoe federale antitrustwetten het uiteenvallen van ’s werelds grootste bedrijf hebben afgedwongen, waardoor de gefragmenteerde markt is ontstaan waar we nu op navigeren.
De oorsprong gaat terug tot 1877. Alexander Graham Bell richtte de Bell Telephone Company op. AT&T begon als een dochteronderneming die bedoeld was om langeafstandslijnen aan te leggen. Aan het begin van de 20e eeuw had het vrijwel het monopolie op de Amerikaanse telecommunicatie. Het was niet zomaar een telefoonbedrijf. Het was de infrastructuur van de Amerikaanse communicatie.
In 1970 was AT&T het grootste bedrijf ter wereld. Het ontwikkelde transoceanische radiotelefoonverbindingen. Het bouwde telefoonkabelsystemen. Het creëerde het Telstar-satellietcommunicatiesysteem. Dit waren niet zomaar producten. Zij vormden de basis van de mondiale connectiviteit.
De bijnaam van het bedrijf, ‘Ma Bell’, verborg de onderliggende spanning. Jaren van federale antitrustgeschillen volgden. Het resultaat kwam in 1984. De desinvestering dwong AT&T zijn 22 regionale telefoonmaatschappijen af te stoten. Deze regio’s vormden samen zeven ‘Baby Bells’.
Op de lijst met overlevenden stond Nynex. Bell Atlantic maakte de keuze. Dat deden Ameritech en BellSouth ook. Southwestern Bell Corp. sloot zich aan bij de gelederen en hernoemde zichzelf later tot SBC Corp. in 1995. US West en Pacific Telesis Group voltooiden de set.
Het uiteenvallen maakte geen einde aan de consolidatie. Het heeft alleen de spelers veranderd. De Telecommunicatiewet van 1996 veroorzaakte een golf van fusies onder de Baby Bells. SBC Corp. kwam voort uit dit geschuifel. In 2005 verwierf SBC het oorspronkelijke AT&T. De koper nam de naam over. De erfenis overleefde de splitsing.
Vóór die overname had AT&T zijn eigen activiteiten verdeeld. Het verzelfstandigde Lucent Technologies Inc. Deze entiteit bezat de voormalige activiteiten van Western Electric en Bell Laboratories. Het verzelfstandigde ook NCR Corp. Het moederbedrijf bleef AT&T Corp.
Het huidige AT&T Inc. biedt een gediversifieerde portefeuille. Het biedt lokale en interlokale telefoondiensten. De draadloze spraak- en datanetwerken bereiken miljoenen mensen. Het beheert breedband DSL-diensten. Het verzorgt internetcommunicatie en webbeheerdiensten.
De reis van één monopolie naar een gefuseerde reus laat de volatiliteit van de sector zien. De regeldruk heeft de boel kapot gemaakt. De marktkrachten hebben het opnieuw opgebouwd. De namen veranderden. De infrastructuur bleef.
Lezers die de telecomtrends volgen, zouden moeten opmerken hoe de desinvestering van 1984 de weg vrijmaakte voor de huidige concurrentie. De Baby Bells zijn niet verdwenen. Zij consolideerden. De overname van AT&T door SBC Corp. was de laatste wending in een decennialang juridisch en bedrijfsdrama.
De entiteit die je nu herkent, draagt die geschiedenis met zich mee. Het is niet zomaar een merk. Het is een overlevende van de antitrustwetgeving en strategische acquisities. De Telstar-dagen zijn voorbij. De infrastructuur blijft. De markt blijft veranderen.
Wat er daarna gebeurt, hangt af van de regelgeving. En wie wie koopt. De cyclus stopt eigenlijk nooit.
