3 januari 2009. Dat is de datum waarop Bitcoin feitelijk ontstond. Het werd niet gelanceerd met een persconferentie of een durfkapitaalronde. Het verscheen toen een pseudoniem figuur – of een groep figuren – met de naam Satoshi Nakamoto de eerste Bitcoin-software aan het publiek uitbracht.
De identiteit van Nakamoto blijft een van de grootste onopgeloste mysteries van de financiële wereld. We weten dat ze een programmeur waren. We weten niet of die programmeur één persoon of een team was. Wat we wel weten is dat de software die ze bouwden een hard cap had. Het totale aantal Bitcoins dat ooit zou kunnen bestaan, is vastgesteld op 21 miljoen. Die limiet is in de code ingebakken. Het kan niet worden veranderd zonder een consensus die het netwerk nog niet heeft bereikt.
Mensen die deze munten willen verwerven, kopen ze niet bij een bank. Ze nemen deel aan wat technisch gezien mijnbouw wordt genoemd. Het proces wordt vaak omschreven als een virtuele loterij. Het is een competitief raadspel. Mijnwerkers gebruiken krachtige computers om complexe wiskundige puzzels op te lossen. De eerste die de puzzel oplost, mag het volgende transactieblok aan de blockchain toevoegen. Als beloning voor dat werk geeft het netwerk nieuwe bitcoins uit.
Dit mechanisme is de manier waarop nieuwe munten in de voorraad terechtkomen. Het is ook de manier waarop het netwerk zichzelf beveiligt. Je wint niet zomaar een jackpot. U betaalt voor de elektriciteit en hardware die nodig zijn om het systeem te valideren. De moeilijkheidsgraad van deze puzzels wordt in de loop van de tijd aangepast om de snelheid waarmee blokken worden gemaakt stabiel te houden.
Hoe de limiet van 21 miljoen de waarde van Bitcoin bepaalt
De schaarste aan Bitcoin is niet toevallig. Het is een kenmerk. Nakamoto ontwierp het aanbod om in de loop van de tijd af te nemen door middel van ‘halvings’. Elke 210.000 blokken – grofweg elke vier jaar – wordt de beloning voor mijnwerkers gehalveerd. Dit vertraagt de snelheid waarmee nieuwe munten worden gemaakt.
Deze structuur bootst edelmetalen zoals goud na. Er is een eindig bedrag. Het kan niet door een centrale bank tot stand worden gebracht. Dit is de reden waarom veel investeerders Bitcoin beschouwen als een waardeopslag in plaats van als een betaalmiddel om koffie mee te kopen. Het vaste aanbod zorgt voor deflatoire druk. Als de vraag stijgt terwijl het aanbod krimpt, heeft de prijs de neiging te stijgen.
Dit is echter geen garantie. De prijs wordt bepaald door het marktsentiment. Regelgevend nieuws. Technologische ontwikkelingen. En de energiekosten van mijnbouw.
De rol van mijnwerkers in het netwerk
Mijnwerkers vormen de ruggengraat van het Bitcoin-ecosysteem. Het zijn niet alleen loterijspelers. Het zijn bewakers. Door rekenkracht aan het netwerk toe te wijzen, maken ze het voor iedereen ongelooflijk moeilijk om munten dubbel uit te geven of de transactiegeschiedenis te wijzigen.
Het proces is energie-intensief. Dit heeft kritiek opgeleverd van milieugroeperingen. Maar het zorgt er ook voor dat het netwerk robuust is. Om het netwerk aan te vallen, heb je meer rekenkracht nodig dan alle andere mijnwerkers samen. Dat is onbetaalbaar.
Dus als je hoort over Bitcoin-mining, denk dan minder aan een eenvoudig spel en meer aan een wereldwijde beveiligingsinfrastructuur. Het is een ras. Het is duur. En het is de enige manier waarop nieuwe bitcoins worden geboren.
Wie is Satoshi Nakamoto?
De naam Satoshi Nakamoto is waarschijnlijk een pseudoniem. De schrijfstijl in vroege forumposts en e-mails suggereert een moedertaalspreker van het Engels met een precieze, technische geest. Maar de identiteit is nooit bevestigd.
Er wordt van verschillende mensen gespeculeerd dat
