De manier waarop u bezittingen bezit terwijl u getrouwd bent, hangt volledig af van waar u woont. Niet alle staten behandelen huwelijksvermogen op dezelfde manier. De VS gebruiken twee verschillende wettelijke kaders: gemeenschapseigendom en common law. Dit onderscheid is van belang. Het verandert de manier waarop u belastingaangifte doet, hoe de bezittingen worden verdeeld tijdens een scheiding en hoe uw nalatenschap wordt afgehandeld na overlijden.
In staten van gemeenschap van goederen gaat de wet ervan uit dat de meeste inkomsten en bezittingen die tijdens het huwelijk zijn verworven, in gelijke mate toebehoren aan beide echtgenoten. Het maakt niet uit wiens naam op de akte of de titel staat. Als u een huis koopt, is het waarschijnlijk 50/50 eigendom, ongeacht wie ervoor heeft betaald of wiens naam op het papierwerk staat. Dit systeem is van toepassing in Arizona, Californië, Idaho, Louisiana, Nevada, New Mexico, Texas, Wisconsin en Alaska (indien aangemeld).
In common law-staten volgt het eigendom de titel. Als uw naam op de bankrekening staat, is het geld van u. Als de naam van uw partner op het huis staat, is deze van hen. Echtgenoten kunnen ervoor kiezen om het eigendom te delen, maar dit gebeurt niet automatisch. De meeste Amerikaanse staten opereren onder dit systeem.
Het verschil is niet alleen theoretisch. Het beïnvloedt de echte financiële resultaten.
- Echtscheiding: In staten van gemeenschap van goederen verdelen rechtbanken de huwelijksgoederen doorgaans in het midden. In common law-staten houden rechters bij het verdelen van bezittingen rekening met factoren als bijdrage, behoefte en eerlijkheid. Het resultaat kan gelijk zijn, maar ook scheef.
- Belastingen: Gemeenschapseigendomsstaten kunnen belastingvoordelen bieden. Het inkomen van één echtgenoot kan bijvoorbeeld voor belastingdoeleinden worden gesplitst. Dit kan in sommige gevallen de totale belastingdruk verlagen. Common law-staten bieden deze automatische splitsing niet aan.
- Erfenis: Als een van de echtgenoten overlijdt, kunnen staten van gemeenschapseigendom de langstlevende echtgenoot behandelen alsof hij al de helft van het bezit bezit. Common law-staten vereisen erfrecht- of specifieke hulpmiddelen voor vermogensplanning om het eigendom soepel over te dragen.
Veel mensen gaan ervan uit dat gelijke bijdrage gelijk eigendom betekent. Dat is het geval in gemeenschapseigendomsstaten. In common law-staten is dit niet het geval. Als u gelijke eigendom in een common law-staat wilt garanderen, moet u actie ondernemen. U kunt uw naam aan titels toevoegen. U kunt gezamenlijke rekeningen aanmaken. U kunt overeenkomsten ondertekenen. Zonder deze stappen blijft het eigendom bij de titelhouder.
De regels zijn niet altijd duidelijk. Sommige activa zijn in beide systemen afzonderlijke eigendommen. Schenkingen en erfenissen die aan één echtgenoot worden gegeven, blijven doorgaans gescheiden. Maar het vermengen van fondsen kan de grenzen doen vervagen. In gemeenschapseigendomsstaten kan het lastig zijn afzonderlijke fondsen op te sporen. In common law-staten ligt de bewijslast vaak bij de echtgenoot die aanspraak maakt op een afzonderlijke status.
Dit is voor iedereen van belang. Het maakt uit of u gaat trouwen. Het maakt uit als u gaat scheiden. Het maakt uit of u uw nalatenschap plant. Het negeren van het verschil kan u geld kosten.
U moet controleren welk systeem uw staat gebruikt. U moet begrijpen hoe dit van toepassing is op uw specifieke bezittingen. Als uw situatie complex is, dient u een professional te raadplegen. De wet is niet altijd intuïtief. De inzet is hoog. De uitkomst hangt af van waar u woont en hoe u uw financiën structureert.
